Kako su šijje pomognute od strane Bizanta i Vatikana zamalo zavladale cijelim islamskim svijetom?

Nakon smrti našeg Poslanika s.a.w.s muslimani su se razišli oko tumačenja vjere. Ovaj razdor među muslimanima bio je povezan oko toga ko će postati Halifa muslimana.

Dok je jedna strana smatrala kako to treba biti Hz.Alija, druga strana je smatrala da to treba biti Ebu Bekr r.a. Na kraju su Ashabi izabrali Ebu Bekra kao Halifu i vođu muslimana. Kasnije nakon ubistva Poslanikovog s.a.w.s unuka hz. Huseina razdor između muslimana je postojao sve veći. Neke od nastalih šijjskih grupa krenuli su sa propagandom i pogrešnim tumačenjem vjere širom islamskog svijeta.

Jedna od ovih sekti su Batinije koje su raznim pitanjima dovodile muslimanski svijet u sumnju oko ispravnosti njihovog vjerovanja.

Neke od ovih sekti uspostavljene su da bi se borile protiv islama iznutra od starih Grka, Jevreja i Kršćana. Vođa batinijske sekte bio je Abdullah bin Mejmun koji je tvrdio kako vodi direktno porijeklo od Poslanikove s.a.w.s najmlađe kćerke Fatime.

U tadašnjem arapskom svijetu predstavio se kao daijja Ubeydullah i počeo je da sakuplja sljedbenike. Nakon što je Abbasijski halifa Ali Mukatefi uvidio u kakvu zabludu i tumačenja je pao Ubeydullah naredio je da ga se prati.

Nakon toga Ubeydullah pod lažnim identitetom trgovca bježi u Egipat i nastavlja okupljati sljedbenike širom sjevera Afrike.

Kasnije u današnjem Tunisu nakon što je okupio veliki broj istomišljenika proglašava se Mehdijem i zauzima prijestol, nakon toga je uspostavljena država Fatimida. Ubeydullah tada kreće u pohod protiv ostatka muslimanskog svijeta ka Egiptu i pravi pokolje nad mnogim muslimanima i alimima, sa vojskom od 40.000 vojnika osvaja Egipat i proglašava se halifom muslimana.

Ujedno je Ubeydullah negirao legitimnost Abbasijskog halife, tada Abbasijski halifa iz Bagdada šalje vojsku na Egipat ali biva poražen od šijjske Fatimidske države. Nedugo nakon toga Ubeydullah el-Mehdi umire nakon 21. godine vladavine.

Ali propaganda ovih zabludjelih ljudi nije se zaustavljala, cijeli Arabijski poluotok okrenuo se šiizmu i ušao pod kontrolu Fatimidske države. Abbasijski halifa je bio u bezizlaznoj situaciji okružen sa svih strana.

Cilj ove šijjske sekte bio je da se ubije Abassijski Halifa i da na mjesto Ehli sunneta donesu svoje zabludjelo vjerovanje. Tada sa svojim iranskim saveznicima sa svih strana napadaju Abbasijskog halifu i uzimaju u okruženje njegovu prijestolnicu Bagdad.

Abbasije su bile pred nestankom ali 1054. godine Seldžučki sultan Tugrul Bey dolazi u pomoć Abbasijskom halifi i protjeruje šijjsku sektašku vojsku iz Bagdada. Zaštitnik Ehli sunneta postaje Seldžučka država, čiji je cilj bio uništiti batinijsku sektu i Fatimidsku državu.

1063. godine na Seldžučkom prijestolu nalazio se sultan Arpaslan koji je odlučio krenuti u obračun sa šijjskom Fatimidskom državom. Dok je Arpaslan pripremao vojsku kod današnjeg Halepa za obračun sa šijjskom državom, Bizantsko carstvo mu objavljuje rat i napada ga sa ciljem da spriječi napad na Fatimidsku državu.

Sultan Arpaslan

Sultan Arpaslan je morao odustati od napada na šijjsku državu i boriti se protiv Bizanta. Tada Abbasijski halifa proglašava Džihad za sve muslimane i naređuje im da uđu pod komandu sultana Arpaslana.

1071. godine kod Malazgirta događa se velika bitka između muslimana i Bizantskog carstva, muslimani tada ostvaruju veliku pobjedu protiv Bizanta i zauzimaju veliki dio Anadolije.

Godinu dana nakon ove velike pobjede sultan Arpaslan je ubijen, na prijestol dolazi njegov sin Melikšah čiji je cilj bio dovršiti posao koji je njegov otac započeo.

Na prijstolu Fatimidske države nalazio se Hasan Sabah, sa asasinima (Obučenim ubicama) koje su šijje obučile vrše atentate na mnoge alime i činovnike Seldžučke države. Ali Ehli sunnet je imao takve alime koji su na svakom polju razotkrivali i osramotili zabludjele batinijske alime, jedan od najvažnijih alima Ehli sunneta bio je imam Gazali.

Ehli sunnetski alimi su stavljeni pod zaštitu Seldžučke države.
Dok se sve ovo događalo iz Evrope ponovo dolazi napad krstaške vojske na muslimanske regije, Seldžuci nisu uspjeli zaustaviti ovaj napad i krstaši su uspjeli prodrijeti na Bliski istok.

Tim su krstaši ponovo spasili Fatimidsku državu i produžili joj život. Glavna meta krstaške vojske bio je Kuds, ali dok su se muslimani borili sa krstašima, sa leđa ih napadaju šijje Fatimidske države koje zauzimaju Kuds.

Nakon nekoliko dana predaju Kuds u ruke krstaša skoro bez ikakve borbe i otpora, krstaši nakon toga u Kudsu ubijaju hiljade muslimana Ehli sunneta.

Ovaj period potrajao je nekih šezdeset godina dok se Fatimidska država nije počela sama urušavati oko unutrašnje borbe za prevlast. Tada krstaši koriste ovu priliku i napadaju Egipat zauzimajući današnji Kairo, tada šijje traže pomoć od Seldžuka.

Nureddin Zengi koji je u ovo doba vladao Seldžučkom državom imao je cilj okupiti sve muslimane pod jedan krov i uprkos svemu šalje pomoć šijjskoj državi.

Na čelo ove vojske je postavljen Širkuh koji je potukao krstašku vojsku u Egiptu, i ovdje dolazi do zbližavanja između šijja i muslimana Ehli sunneta.
Kasnije na mjesto vezira šijjske države dolazi Salahudin Ejjubi čiji je zadatak bio u potpunosti protjerati krstaše iz Egipta.

Nakon što je uspio u ovom zadatku, postao je heroj u Fatimidskoj državi.
Bez obzira na sve Salahudin Ejjubi u tajnosti postavlja muslimane Ehli sunneta na sve glavne tačke unutar šijjske države.

Nakon što je dovoljno osnažio iznutra, 1171.godine svrgnuo je sa vlasti Fatimidskog vladara i preuzeo prijestol. Ono što je sultan Arpaslan htio prije stotinu godina, Salahudin Ejjubi je 1171.godine uspio, uništena je Fatimidska država!

Prvi proglas Salahudina Ejjubija bio je priznanje Abbasijskog halife kao jedinog vođu i lidera islamskog svijeta. Nakon toga kreće u pohod da ostvari svoj najveći san, oslobađenje Kudsa u čemu je na kraju uspio.

Ali ove šijjske sekte nikada nisu nestale, one su nastavile djelovati kasnije i u Osmanskom carstvu. Više puta je samo Osmansko carstvo dolazilo u situaciju da kada ratuje protiv šijja bude napadnuto od krstaške vojske, ili obratno da kada napadne krstaše u Evropi, šijje iz Irana napadaju istočne granice Osmanskog carstva.

Moramo napomenuti da su uvijek postojale Šijje koje su bile odane Osmanskom carstvu i islamskom Halifi, i danas postoje pogledajte primjer Azerbejdžana i biće dovoljno.

Ali isto tako jedan veliki dio njih su smrtni neprijatelji muslimanima.
Uskoro ćemo objaviti drugi nastavak ovog teksta gdje ćemo šire govoriti o tome.

Hvala ko podijeli!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*